O nas
Misja Szpitala
Jesteśmy tu, by zgodnie z wielowiekową bonifraterską tradycją
służyć pomocą medyczną i wsparciem duchowym
wszystkim chorym i cierpiącym
bez względu na ich wyznanie, status społeczny i pochodzenie.
Stwarzając naszym Pacjentom atmosferę spokoju,
bezpieczeństwa i zaufania,
zapewniamy zarówno wysoki standard świadczonych usług medycznych,
jak też poszanowanie praw, intymności i godności każdego chorego.
Zaufaj nam, jesteśmy tu, by Ci pomóc
Z kart historii
Ufundowany w 1609 roku przez Waleriana Montelupiego i wspierany przez krakowskie mieszczaństwo pierwszy bonifraterski Szpital u zbiegu ulic św. Jana i św. Marka służył chorym i cierpiącym przez dwa stulecia. Należycie zorganizowany, zapewniał wysoki - jak na ówczesne czasy - poziom usług medycznych dzięki współpracy z wykwalifikowaną kadrą lekarską.
Dotkliwe zubożenie klasztoru w okresie zaborów sprawiło, że zabrakło funduszy na remont budynków zagrożonych całkowitą ruiną. W 1812 roku wskutek zabiegów biskupa krakowskiego Andrzeja Gawrońskiego król saski i wielki książę warszawski Fryderyk August Wettyn wydał dekret, na mocy którego Bonifratrzy otrzymali na własność opuszczony klasztor wraz z ogrodem i kościół Trynitarzy pw. Świętej Trójcy przy obecnej ulicy Krakowskiej.
W tych trudnych czasach bracia Bonifratrzy wielkim wysiłkiem odremontowali nową siedzibę i znów zaczęli służyć społeczeństwu Krakowa. Przyznanie Galicji autonomii i objecie prezydentury miasta przez Józefa Dietla, lekarza i społecznika, poprawiło nieco sytuację Konwentu i Szpitala.
Pomyślny okres działalności rozpoczął się jednak dopiero wraz z wyborem na przeora Konwentu (1891 r.) br. Laetusa Bernatka - Morawianina z pochodzenia, farmaceuty z wykształcenia, a z usposobienia pragmatycznego marzyciela. Nowy przeor pomimo wielu przeciwności losu postanowił wybudować nowy szpital. Okazją do realizacji tego zamysłu stał się jubileusz 50-lecia panowania cesarza Franciszka Józefa. Zwołana w marcu 1897 roku, w Wiedniu kapituła prowincji austriacko-czeskiej zaakceptowała pomysł L. Bernatka dotyczący wybudowania nowego szpitala w Krakowie, przy ulicy Trynitarskiej. Autorem projektu szpitala był znany architekt, profesor Krakowskiej Wyższej Szkoły Techniczno-Przemysłowej, Teodor Talowski.
Całkowity koszt budowy nowego szpitala wyniósł 450 tys. koron, z czego 369,6 tys. pochodziło ze składek społeczeństwa. W 1898 roku wbudowano kamień węgielny, a uroczyste otwarcie i poświęcenie Szpitala przez ks. kardynała Jana Puzynę odbyło się 7 października 1906 roku.
Szpital w dniu otwarcia liczył 100 łóżek i posiadał oddziały: wewnętrzny z pododdziałem gruźliczym, chirurgiczny, skórno-weneryczny z ambulatoriami, ponadto ambulatoria dentystyczne i okulistyczne oraz aptekę. Wyposażony w centralne ogrzewanie, elektryczne oświetlenie złożone ze 130 lamp żarowych, wentylację, zimną i ciepłą wodę oraz specjalistyczną aparaturę medyczną był jednym z najnowocześniejszych szpitali Galicji. Wysoki poziom wyposażenia szpitala został nagrodzony w 1907 roku, podczas X Zjazdu Lekarzy i Przyrodników Polskich złotym medalem "za wzorowe urządzenie".
Odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 roku i odrodzenie się w 1922 roku Prowincji Polskiej Zakonu Bonifratrów zaowocowało rozbudową budynku, uzupełnianiem wyposażenia o nowoczesną aparaturę medyczną, zatrudnianiem najlepszych lekarzy stosujących nowe metody leczenia.
Po wybuchu II wojny światowej przez wszystkie lata niemieckiej okupacji Szpital pozostawał w rękach braci. Znaleźli w nim zatrudnienie wybitni lekarze zwalniani z przejętych przez Niemców krakowskich klinik. Bonifratrzy, kierowani duchem braterstwa i patriotyzmu, zapewniali też schronienie i pomoc medyczną osobom poszukiwanym przez gestapo, współpracowali z ruchem oporu, ukrywali ludzi podziemia, nierzadko ryzykując własnym życiem.
1 stycznia 1949 roku decyzją nowych władz Szpital został upaństwowiony, a w październiku 1950 roku przeszedł całkowicie pod Zarząd Miasta Krakowa. Braciom zakazano wstępu na teren Szpitala, czego dobitnym wyrazem stało się zamurowanie przejścia łączącego go z Konwentem. Szpital otrzymał imię Edmunda Biernackiego, patologa i neurologa, filozofa medycyny.
Zwycięstwo Solidarności i powrót Rzeczpospolitej Polskiej zainicjowały starania Bonifratrów o odzyskanie Szpitala. Na mocy porozumienia z wojewodą krakowskim 1 stycznia 1997 r. Szpital wrócił do Zakonu. Tym samym stał się pierwszym niepaństwowym szpitalem w Polsce, pw. św. Jana Grandego, reformatora hiszpańskiego szpitalnictwa, wyniesionego na ołtarze przez Jana Pawła II w 1996 roku.
W 2009 roku minęła czterechsetna rocznica powstania Szpitala Bonifratrów w Krakowie, który pragnie pełnić swe wielowiekowe dzieło zgodnie z wymogami współczesnej wiedzy i techniki medycznej.
Pomny swej bonifraterskiej tradycji zwraca się dziś
do swych pacjentów z przesłaniem:
"Zaufaj nam, jesteśmy tu, by Ci pomóc".
Patron Szpitala
Św. Jan Grande
Jan Grande Romár urodził się 6 marca 1546 roku, w niewielkim hiszpańskim miasteczku Carmona opodal Sewilli w zacnej i bogobojnej rodzinie rzemieślniczej.
Przygotowywał się do zawodu sukiennika, a jako kupiec bławatny osiągnął dużą biegłość w swojej profesji, która jednak nie przynosiła mu satysfakcji. Narastał w nim coraz większy kryzys wewnętrzny. Chcąc odzyskać spokój ducha i rozpoznać Boże zamiary, oddał się modlitwie i kontemplacji w pustelni. Po czym jego życie stało służbą Bogu poprzez służbę bliźnim - chorym, ubogim, cierpiącym. W poczuciu własnej niedoskonałości, na znak pokory, zaczął się odtąd nazywać Janem "Grzesznikiem".
Nowy etap życia rozpoczął w 1566 roku w Jerezie, w prowincji Kadyks. Tu ze środków uzyskanych z jałmużny i kwesty założył szpital dla nieuleczalnie chorych, pw. NMP Gromnicznej. W 1574 roku wstąpił do Zakonu Braci Szpitalnych świętego Jana Bożego.
Jan Grande wyróżniał się gorliwością i miłosierdziem w służbie chorym i najbardziej potrzebującym. Biskup Sewilli widząc jego oddanie i poświęcenie w służbie chorym, zlecił Janu Grandemu przeprowadzenie reform szpitalnictwa.
Był przełożonym szpitalnej wspólnoty zakonnej i mistrzem nowicjatu, fundatorem i zarządcą szpitala. Oddany bez reszty dziełu miłosierdzia sam prowadził życie skrajnie ubogie, cały swój wolny czas poświęcając kontemplacji i modlitwie. Szczególną czcią otaczał Matkę Najświętszą i Eucharystię.
Zmarł 3 czerwca 1600 roku podczas epidemii dżumy, służąc pomocą zarażonym.
Zarówno za życia, jak i po śmierci Jan Grande cieszył się opinią świętości. Za jego pośrednictwem ludzie otrzymywali łaskę uzdrowienia co stało się podstawą do beatyfikacji. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1829 roku i trwał 24 lata. W dokumentach tego procesu zostało napisane, że Jan Grande złożył Bogu własne życie jako ofiarę przebłagalną za ustanie epidemii.
Dekret beatyfikacyjny zaaprobował ofiarę Jana oraz jego heroiczne cnoty, przytaczając słowa z Biblii: "Nikt nie ma większej miłości niż ten, kto życie oddaje za tych, których miłuje". Ceremonia beatyfikacyjna odbyła się w 1853 roku, a przewodniczył jej papież Pius IX.
Wyniesienie bł. Jana Grandego na ołtarze stało się możliwe dzięki cudowi uzdrowienia, jaki dokonał się w Szpitalu OO. Bonifratrów w Krakowie 24 grudnia 1932 roku. Nieuleczalnie chora siostra Maria (Regina Hoeflich), felicjanka, modląc się przed wizerunkiem bł. Jana Grandego, odzyskała zdrowie. Kongregacja ds. Świętych rozpatrzyła sprawę kanonizacji, a papież Jan Paweł II dekretem z 23 grudnia 1993 roku potwierdził zasadność wszczęcia procesu. Kanonizacja bł. Jana Grandego odbyła się 2 czerwca 1996 roku w Rzymie.